Türkiye'nin en büyük yerel ilçe gazetesi-
$ DOLAR → Alış: 3,88 / Satış: 3,89
€ EURO → Alış: 4,57 / Satış: 4,59
bursa escort-beylikdüzü escort-bursa escort-istanbul escort-escort istanbul-bodrum escort-denizli escort-marmaris escort-kayseri escort-sakarya escort-samsun escort-mersin escort-bursa escort

EMİNE CEBECİ OĞLUNUN MEZARINI BULMAK İÇİN VERDİĞİ MÜCADELEYİ ANLATTI

EMİNE CEBECİ OĞLUNUN MEZARINI BULMAK İÇİN VERDİĞİ MÜCADELEYİ ANLATTI
  • 16.08.2017
  • 366 kez okundu

Emine Cebeci,  Gölcük ilçesinde 1999 yılındaki depremde enkaz altından kurtarılan ancak hastanede hayatını kaybeden oğlunun cansız bedenini dört yıl sonra buldu.  Emine Cebeci, oğlunun mezarını bulmak adına verdiği mücadeleyi anlattı.  Marmara depreminde oğlunu kaybeden ve kendisinin de bir ayağı sakat kalan  Emine Cebeci, deprem anında yaşadıklarını ve depremden dört yıl sonra kimsesizler mezarlığında DNA testiyle bulduğu 18 yaşındaki oğlu Serkan Yapıcı’yı ararken yaşadığı zorlukları anlattı; “Hala oğlumun öldüğünü kabullenemiyorum, sokakta oğluma benzeyen insanlara dönüp bakıyorum.”  ” GÖLCÜK BUNU YAŞADI AMA HER İNSANIN KENDİNE GÖRE ACISI FARKLIDIR”

Deprem günü oğlu ile birlikte çok mutlu olduklarını dile getirerek deprem anını anlatmaya başlayan  Emine Cebeci, şöyle konuştu: “Çok kötü felaketlerden birini yaşadım. Sadece ben değil  Gölcük bunu yaşadı ama her insanın kendine göre acısı farklıdır. Hele bir de evlat ise hepsini unutabiliyorsun ama evladı unutma gibi bir şansın yok. ya da yüreğinden atma gibi bir şansın yok. O gece çocuğumla birlikte çok mutluyduk. Tabii yatana kadar. Sonra bir anda olan sallanma, yıkılma. Hani 5 saniye diyorlar ya, biz 10 saniyede yıkılan binalardan birindeydik. Çünkü ben oturuyordum daha yatmamıştım. Sallanırken koştum oğlumun odasına gideyim diye ara holde devrilip kaldım, yıkıldı binamız.”

“HİÇ BEYNİMDEN SİLEMEDİĞİM TEK ŞEY VARDIR ‘ANNE HAKKINI HELAL ET’ “

Deprem anında oğlunun sesini duyduğunu anlatan Cebeci, sözlerini şöyle sürdürdü: “İşte en kötüsü oğlunun sesini duyuyorsun, acizsin, bir şey yapamıyorsun, sırtında tonlarca ağırlık var eziliyorsun. Bunların tümü sorumsuzca yapılan binaların yüzünden. Başımıza büyük binaları yıkanların yüzünden. Enkaz altında hep Allah’a dua ediyordum, ‘Allah’ım ne olur oğlumu kurtar, ben kurtulmasam da olur’. 19 yaşındaydı oğlum depremde, astsubaylığı kazanmıştı. Çünkü evladına dayanamıyorsun. Devamlı iletişim kuruyorduk. Hiç beynimden silemediğim tek şey vardır. ‘Anne hakkını helal et’. Ben konduramıyordum ama o helalleşiyordu. ‘Hayır’ dedim ‘kurtulacaksın’. Yani hep beynimdedir. Her şeyi konuşmamıza rağmen ‘hakkını helal et’ sözü beynimde dönen sözüdür. Daha sonra komşularımın, eşimin, dostumun yardımlarıyla çıkarıldık. Oğlumu benden önce çıkardılar enkazdan. ‘Şükür Allah’a kurtuldu oğlum’ dedim. Ben kurtulsam da olur kurtulmasam da. Daha sonra da ben çıkarıldım tabi. Çıkarıldıktan sonra oğlumun yanına gitmek istedim. Askeri hastaneye götürmüş arkadaşım onu serumunu takmışlar gelmiş.”

“BEN DÖRT SENE ÇOCUĞUMU ARADIM”

Hastaneden çıktıktan sonra oğlunun yanına gittiğini belirten Cebeci, şöyle devam etti;”Ama oğlum hastanede yoktu. Dediler, ‘GATA’ya sevk edildi’. Oraya gittiğimde de oğlumu bulamadım. Yani işin kötü yanı bir de neydi biliyor musunuz? Ben dört sene çocuğumu aradım. Sağ yolladım sağ bulacağım diye, ne emniyeti kaldı ne morgları ne akıl hastaneleri.  Türkiye’yi dolaştım. Kimsesiz mezarlıklarını açtırdım. Kaybımız da çok o dönem. Ben o dört sene kayıpların da mücadelesini verdim. Prefabriklerde yaşadım ama kapımı hiç kapamadım. Her gün bir haber gelecek diye. Telefonum kulağımın altındaydı bir yerden bir haber gelecek diye. Yani o dönem öyle bir haldesin ki kim ne derse oraya gidiyorsun. Çünkü çocuğunu bulacaksın. Dört sene sonra buldum oğlumu. Kolay mı buldum sanıyorsunuz ya da kolay mı kabullendim. Çok zor. Herkes aynı acıyı yaşadı ama herkes aynı anda o acıyı bağrına bastı. Ben dört sene yollarda çocuğumu bulacağım umuduyla gezdim. Yine bakıyorum yolda yürüyenlere, ona benzeyen var mı diye. Bir anda ona benziyor diye döndürdüğüm insanlar oluyor.”

“2004 YILINDA GÖLCÜK’TE İLK ENGELLİLER DERNEĞİNİ KURDUM”

Cebeci, şöyle konuşmasına devam etti; “Gölcük’ü hiç terk etmem’’ dediğimde bu sene artık terk etmeyi düşünüyorum. Çünkü gittikçe daha fazla zoruma gidiyor. Hep derler ya ‘zaman ilacı’. Hayır, zaman ilacı değil. Zaman özlemi çoğaltıyor. Zaman daha çok aratıyor. Ben hep şey derdim. ‘Benim çocuğumun kolunda zinciri vardı, üzerinde şortu vardı’. Zaten ben bunlardan bir tahminim vardı. Ama bu kadar insanın kolunda bir künyesi bile yok bulabilmemiz için onları. Hastaneden çıktığımda yürüyemiyordum. Dört sene sonra işte oğlumun mezarını bulup, artık biraz öbür kayıpları ararken bir taraftan da etrafıma baktığımda bir sürü engelli insanımız vardı. Herkes kendi derdine düşmüştü. Engelliyi hatırlayan çok insan yoktu. Prefabriklerde yaşayan, kapının önünde sandalyelerde durmaya çalışan engelliler vardı. Bunlar için bir şey yapılmalıydı. Bir dernek kurulup, tek çatı altında toplanılıp, sorunlarını paylaşmak gerekiyordu. 2004 yılında  Gölcük’te ilk engelliler derneğini kurdum. Tek çatı altında toplanıp sosyal hayata katılmaya çalıştık” dedi.

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

YORUM YAZ