GÖSTERİŞİN GÖLGESİNDEKİ SOFRALAR

GÖSTERİŞİN GÖLGESİNDEKİ SOFRALAR

Ramazan ayının ilk günleri geride kalırken, beraberinde iftar davetleri de artmaya başladı. Ne var ki, bu sofraların bir kısmı, Ramazan’ın ruhundan ziyade, dünyanın geçici alkışlarına hitap eder hale gelmiş gibi görünüyor. Öyle masalarla karşılaşıyoruz ki, sanki asıl niyet “Benim sofram konuşulsun, benim iftarım dillerde dolaşsın” demekmiş gibi… Oysa Ramazan, gösterişin değil, gönül inceliğinin; sofralar ise israfın değil, paylaşmanın alanı olmalıdır.

İftarı anlamak için önce niyetin ne olduğunu hatırlamak gerekir. İftar, bütün gün boyunca tutulmuş orucu, toplu halde yapılan bir ibadeti, kardeşlik duygusu içinde sonlandırma anıdır. Sofranın güzelliği, tabakların sayısında değil; yan yana oturulan insanların kalbinde, edilen duaların samimiyetinde saklıdır. Gösterişli sunumlar, abartılı menüler, çeşit çeşit tatlılar; eğer kalpteki şükrü, sadeliği ve takvayı gölgeliyorsa, orada bir şeyler yerinden oynamış demektir.

Bir diğer üzücü nokta ise “Şu kadar kişiyi doyurdum” gibi cümlelerle övünülmesidir. Oysa böyle sözler, yapılan iyiliğin sevabını gölgede bırakır; çünkü iyilik, dillendikçe değerinden kaybeder. Esas mesele, rakamlarla övünmek değil, çağırdığınız insanların orucuna, duasına, ibadetine ortak olmaktır. İftar vermek, karın doyurmanın ötesinde; gönüllere dokunmak, birlik ve beraberlik duygusunu pekiştirmektir. Sayının değil, samimiyetin önemli olduğunu unutmamak gerekir.

Ramazan ayı, nefsi terbiye etme, niyeti arındırma ve gösterişten uzaklaşma zamanıdır. Böyle bir ayda iftar sofralarını bir “gösteri sahnesine” çevirmek, hem misafirleri hem de niyetimizi rahatsız eden bir hâl alır. Sofranın ihtişamı, kimseye gerçek bir değer katmaz; bilakis, “Acaba hakkıyla davranabildim mi?” diye insanın kendini sorgulamasına vesile olmalıdır. Kimi zaman bir hurma, bir çorba ve samimi bir dua, en zengin menüden daha kıymetlidir.

Bu yüzden iftar sofralarını hazırlarken, Ramazan’ın ruhunu ve asıl amacı unutmadan hareket etmek en güzeli olacaktır. Gösteriş yarışına girmeden, israfa kapılmadan, “Bu sofra kimin için?” sorusunu kendimize sorarak adım atmalıyız. Gönlü kırıkların, yalnızların, darda olanların çağrıldığı; dua ve muhabbetin paylaşıldığı, samimiyet kokan sofralar kurmak, bu mübarek ayın ruhuna en çok yakışan şeydir. Çünkü sonunda geriye hatırlanan; masanın büyüklüğü değil, gönüllerin genişliği ve duaların içtenliğidir.

Kalın sağlıcakla

*Vecdi ŞENEMRE