Bilinmeyen numaralardan gelen aramalar, özellikle de 0850 ile başlayan hatlardan yapılan ve neredeyse tamamı dolandırıcılık amaçlı olan çağrılar, hayatımızın huzurunu kaçırmış durumda. Gecenin bir yarısı çalan bir telefonun, kötü bir haber mi yoksa acil bir durum mu endişesiyle elimizin otomatik olarak cihaza gitmesine yol açtığı bir dönemde yaşıyoruz. Fakat çoğu zaman karşımıza çıkan, sanal bahis teklifleri, sahte internet kampanyaları ya da kişisel bilgilerimizi ele geçirmeye çalışan şüpheli sesler oluyor. İnsan, kendi telefonunun çalmasından bile tedirgin hale geliyor; bu durum yalnızca rahatsızlık değil, aynı zamanda ciddi bir güvensizlik hissi de yaratıyor.
Bu aramaların kesintisizliği ve ısrarcılığı da ayrı bir sorun. Gündüz mesai saatinde de arıyorlar, gece yarısı uykunun en derin yerinde de. Birini engelliyorsun, ertesi gün başka bir numara, sonra bir başkası… Sanki bitmeyen bir kısır döngünün içindeyiz. Gelen sadece arama da değil; SMS’ler, link içeren mesajlar, sahte kampanyalarla dolu bildirimler… Telefonlarımız, adeta dijital bir taciz aracına dönmüş durumda. İnsanlar, artık tanımadıkları numaraları açmaya korkar hale geldi; bu da gerçek bir acil durum anında bile iletişim kurmayı zorlaştıran bir psikolojiye yol açıyor.
Asıl can yakan soru ise şu: Bu insanlar bizim numaramıza nasıl ulaşıyor? Bir yerlerde, bir şekilde, bilgilerimizin önümüze serildiği çok açık. Alışveriş sitelerine, kampanya formlarına, üyelik sayfalarına güvenip verdiğimiz telefon numaralarımız, bir şekilde üçüncü kişilerin eline geçiyor. Bu yalnızca bir ihmal ya da basit bir hata değil; kişisel verinin, ticari çıkar uğruna elden ele dolaştığı karanlık bir tablo. Bizler, sadece bir “müşteri” ya da “hedef kitle” değiliz; özel hayatı, güvenlik kaygısı ve hukuki hakları olan insanlarız.
Oysa Kanunlarla açıkça korunması gereken bir alan bu. KVKK, yani Kişisel Verilerin Korunması Kanunu, adımız, soyadımız, adresimiz gibi telefon numaralarımızın da izinsiz paylaşılmasını yasaklıyor. Bizim rızamız olmadan, telefon numaramızın herhangi bir firma veya kişiyle paylaşılması hukuken suç. Peki buna rağmen bu cesareti kim, nereden buluyor? Hangi kurumlar, hangi şirketler, hangi kişiler, kâr hırsı uğruna insanların temel haklarını bu kadar rahat çiğneyebiliyor? Cevabı tam olarak bilmiyoruz, ama bildiğimiz bir şey var: Bu tablo, hem denetim eksikliğinin hem de yaptırımların caydırıcılıktan uzak olmasının sonucu.
Artık bu döngünün kırılması, lafla değil, somut adımlarla sağlanmak zorunda. Yetkililerin bu konuda daha sıkı denetimler yapması, şikâyet mekanizmalarının hızlandırılması, ağır para cezaları ve gerektiğinde kapatma yaptırımlarının tereddütsüz uygulanması gerekiyor. Operatörler, kullanıcılarını koruyacak daha güçlü filtreleme ve engelleme sistemleri kurmakla yükümlü olmalı; vatandaşlar ise bilinçlendirilmeli, hangi durumda nereye şikâyet edeceğini, hangi linke asla tıklamaması gerektiğini bilmelidir. Çünkü bu mesele, sadece can sıkıcı bir telefon rahatsızlığı değil; kişisel özgürlüğümüzün, mahremiyetimizin ve güvenliğimizin açıkça ihlal edilmesi. Sessiz kalmadıkça ve çözüm talebimizi yüksek sesle dile getirdikçe, bu çarpık düzenin değişmesi de o kadar mümkün olacak.
Kalın sağlıcakla
